” Χαμένοι ποιητές ‘’

Βασισμένο στη βραβευμένη με όσκαρ ταινία “Ο κύκλος των χαμένων ποιητών “του Tom Schulman
για πρώτη φορά σε θεατρική σκηνή 

 

Λίγα λόγια για το έργο

Σ’ ένα συντηρητικό σχολείο αρρένων οι μαθητές αναζητούν υποστήριξη και συμπαράσταση, ο ένας από τον άλλον, για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των καθηγητών και στις φιλοδοξίες των γονέων τους. Ο νέος φιλόλογος, με τις προοδευτικές εκπαιδευτικές αντιλήψεις, θα  τους εμπνεύσει και θα  τους παροτρύνει να ακολουθήσουν τα όνειρα τους.

Για τη δύσκολη περίοδο της εφηβείας που ο καθένας προσπαθεί να βρει την ‘’ταυτότητα’’ του, παλεύοντας με το νεανικό παρορμητισμό και ακροβατώντας ανάμεσα στα ‘’πρέπει‘’ και στα ‘’θέλω’’ . Γι’ αυτή τη φάση της ζωής , που όλα μοιάζουν λίγο ‘’θολά’’ , έρχεται μια παράσταση που θα προσπαθήσει ν’ αγγίξει τις ψυχές μας.

Σκηνοθετικό σημείωμα

Μια μικρή κατάθεση…

«Κοίταζε εκεί που θες να πας, για να μην πας εκεί που κοιτάς»

Πρέπει όμως πρώτα να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά. Πρέπει όταν ανοίξουν, να μην κοιτούν το πάτωμα. Να μην έχουν παρωπίδες. Να μπορούν να κλαίνε. Να γελούν. Όχι μόνο να κοιτάζουν, αλλά να βλέπουν. Όχι μέσα από οθόνες και πρίσματα, αλλά ευθεία, μέσα στα μάτια των άλλων. Να επικοινωνούν και να δίνουν χώρο στη σιωπή. Αυτή τη σιωπή που λείπει από τη ζωή μας. Την ουσιαστική. Αυτή που τα λόγια δεν περιγράφουν. Αυτή τη σιωπή των ποιητών. Των μεγάλων ζωγράφων. Της μουσικής…
Ένα τέτοιο έργο χρειαζόμουν. Πρώτα για εμένα. Πρώτα για να θυμηθώ εκείνο το παιδί που ήμουν. Το απαλλαγμένο από προκαταλήψεις, ταμπού, καλούπια, άγχος και όλα τα «πρέπει» της  ζωής. Το παιδί με τα μάτια που βλέπουν ολόγυρα την ουσία των πραγμάτων. Που ανακαλύπτουν. Που δεν λένε ψέματα. Που τολμούν να ονειρευτούν χωρίς όρια. Αυτό το έργο μου το θύμισε. Τολμώ να το μεταφέρω στη σκηνή για να πει την ιστορία του. Την ιστορία των παιδιών που ψάχνουν τον εαυτό τους. Τη δική τους θέση στον κόσμο. Τη δική τους φωνή. Αυτό που πραγματικά θέλουν κι όχι που τους επιβάλλεται. Ακόμη κι όταν τους κλείνουν το στόμα, η ψυχή τους συνεχίζει να φωνάζει…
«Αδράξτε τη μέρα. Κάντε τις ζωές σας εκπληκτικές…» Φωνάζει ο Κίτινγκ. Ο δάσκαλος. Ο άνθρωπος. «Γιατί το παντοδύναμο έργο στη σκηνή της ζωής συνεχίζεται κι ίσως εσύ μπορείς να συνεισφέρεις μια στροφή»….
Ποια θα είναι λοιπόν η δική μας στροφή
;

 

ΠΟΙΗΤΕΣ gia post (1)

 

 

error: Content is protected !!